Samson, niet de hond, maar het onaards mooie nummer van Regina Spektor. Toen Vandeveire een goed jaar geleden zei dat ie een heel mooi plaatje dat écht op 1 moet komen in de afrekening ging draaien, had ik zoiets van ‘ja, zal wel’. Tot ik de 1e noot hoorde! Zo’n fragiele en tegelijkertijd krachtige song had ik nog maar zelden gehoord. Na het plaatje – nuja, mp3tje zal ook wel goed zijn zeker – grijsgedraaid te hebben, ben ik zelfs nog meer van het nummer gaan houden, en is deze Samson toegetreden in mijn all-time hall of fame. Zeg nu zelf, voor een luttele 0,99 eurocent kan je niet sukkelen. Dankuwel iTunes!
Indien je dit nummer niet zou kennen – what a shame – kan je het gat in je cultuur nog steeds plamuren door de videoclip te bekijken op youtube.
Frank Black, ook zonder Pixies, blijft beklijvend om naar te luisteren. Zoekend op iTunes naar Pixies covers, was m’n verrassing dan ook groot dat opper-pixie Black himself een tot op het bot gestripte en heropgebouwde versie van Velouria ingezongen heeft. De spacey effecten van het originele nummer zijn vervangen door heel ingetogen arrangementen, die de plaat een nostalgisch tintje geven.
hold my head
we’ll trampoline
finally through the roof
on to somewhere near
and far in time
Toen ik het nummer enkele dagen later op StuBru (toeval?) hoorde, heb ik mijn laatste iTunes credits nuttig besteed, en me dit plaatje aangeschaft. Ondertussen ben ik ook nog een live versie(Paris, 2004) van where is my mind, gebracht door Black samen met Placebo tegengekomen. Wederom 7 en een halve minuut kippevel!
Vandaag is uitgeroepen tot dEUS dag. Deze week is immers hun nieuwe album voorgesteld, en de single the architect beloofd alvast veel goeds. Na enkele – imho – mindere platen, rocken ze terug als de beesten.
Vandaag dus ook geprobeerd om kaarten vast te krijgen voor hun cluboptredens komende maand. Den Depot was echter al op 8 minuten uitverkocht, dus na’t werk achter ticketjes gaan was zinloos. MOD was al uitverkocht, en de AB, u raadt het al, was vandaag ook uitverkocht op een kleine 20 minuten. Moeten die mensen die aan tickets geraakt zijn dan ni werken? Damn! Daarenboven is the architect nog niet verkrijgbaar via iTunes. Ik heb mezelf dan maar getroost door enkele van hun nummers van onder’t stof te halen. Via, Suds & Soda, .. allemaal stuk voor stuk klassiekers. Maar het nummer dat me het meest aanspreekt, is toch wel het magistrale (thank you for the) roses.
En zo is meteen de 1e blog-entry een feit. Goodnight!
