The Disposable Heroes of Hiphoprisy – Television (the drug of a nation)

Aanstekelijke song mét een boodschap.  Thank you, Michael Franti!

Iets meer achtergrondinformatie over de groep, as found on youtube.com:

The Disposable Heroes of Hiphoprisy was a rap/hip-hop band active during the early 1990s. The band was formed in 1990 by Michael F The Disposable Heroes of Hiphoprisy was a rap/hip-hop band active during the early 1990s. The band was formed in 1990 by Michael Franti and Rono Tse, and introduced the phenomenal work of guitarist Charlie Hunter. The band’s name was derived in part from the phrase “The Disposable Heroes of Hypocrisy”, used in some Socialist literature.
“Television,” which received wide airplay on college and alternative radio stations, had previously been recorded by Michael Franti’s first band, The Beatnigs.

In common with other bands of the time on both sides of the Atlantic Ocean, the Disposable Heroes of Hiphoprisy used sampling and scratching as a primary tool of music recording, and mixed Rock, Hip-Hop, Rap, and Jazz in combinations that were ground breaking for the time.

Among their contemporaries, the band had strong artistic, political, and personal ties to both Meat Beat Manifesto and Consolidated. The recording of Hypocrisy is the Greatest Luxury was co-produced by Consolidated’s Mark Pistel, and prolific Meat Beat Manifesto frontman Jack Dangers assisted with mixing.

In 1993 the duo worked with William S. Burroughs, recording music for a collaborative album entitled Spare Ass Annie and Other Tales. This album diverged greatly from the style of the band’s previous work, as they were largely providing musical background and accompaniment to Burroughs’ spoken readings from several of his books. The Disposable Heroes split up shortly after. Michael Franti formed Spearhead, who (to date) have released 7 albums and are still a going concern, while Tse worked with the Mystick Journeymen.

Talk Talk – Life’s what you make it

De eightees. Door de ene een verguisde periode, door de andere net opgehemeld voor zijn foute platen. Nu, de eigthees waren véél meer dan enkel maar foute platen a la Rick Astley, Milli Vanilli, Bronski Beat, .. Het heeft ons ook de pareltjes van Blancmange, Killing Joke en vele andere vergeten goden opgebracht.

Eén plaat waar ik als klein ventje echt van door m’n sokken geblazen werd, was life’s what you make it van Talk Talk. Het was de tijd van Avro’s top pop, videoclips waren er nog maar amper, of zelfs nog niet? In ieder geval, toen Talk Talk hun plaat kwam voorstellen in de studio, en ik de gitaarsolo in het midden van het nummer hoorde, kwam het haar recht op m’n armen te staan. Het was het begin van mijn adoratie voor Talk Talk. De stedelijke bibliotheek is nog steeds kwaad op mij, omdat ik hun ganse Talk Talk collectie grijsgedraaid heb..

Voor de jongeren onder ons die Talk Talk niet kennen,hun muziek ken je misschien dankzij de cover It’s my life door No Doubt van medio jaren ‘00.

Je kan de gitaarsolo(en het nummer) hieronder beluisteren.

Regina Spektor – Samson

Samson, niet de hond, maar het onaards mooie nummer van Regina Spektor. Toen Vandeveire een goed jaar geleden zei dat ie een heel mooi plaatje dat écht op 1 moet komen in de afrekening ging draaien, had ik zoiets van ‘ja, zal wel’. Tot ik de 1e noot hoorde! Zo’n fragiele en tegelijkertijd krachtige song had ik nog maar zelden gehoord. Na het plaatje – nuja, mp3tje zal ook wel goed zijn zeker – grijsgedraaid te hebben, ben ik zelfs nog meer van het nummer gaan houden, en is deze Samson toegetreden in mijn all-time hall of fame. Zeg nu zelf, voor een luttele 0,99 eurocent kan je niet sukkelen. Dankuwel iTunes!

Indien je dit nummer niet zou kennen – what a shame – kan je het gat in je cultuur nog steeds plamuren door de videoclip te bekijken op youtube.

Frank Black – Where is my mind / Velouria (live)

Frank Black, ook zonder Pixies, blijft beklijvend om naar te luisteren. Zoekend op iTunes naar Pixies covers, was m’n verrassing dan ook groot dat opper-pixie Black himself een tot op het bot gestripte en heropgebouwde versie van Velouria ingezongen heeft. De spacey effecten van het originele nummer zijn vervangen door heel ingetogen arrangementen, die de plaat een nostalgisch tintje geven.

hold my head
we’ll trampoline
finally through the roof
on to somewhere near
and far in time

Toen ik het nummer enkele dagen later op StuBru (toeval?) hoorde, heb ik mijn laatste iTunes credits nuttig besteed, en me dit plaatje aangeschaft. Ondertussen ben ik ook nog een live versie(Paris, 2004) van where is my mind, gebracht door Black samen met Placebo tegengekomen. Wederom 7 en een halve minuut kippevel!

dEUS – Roses

Vandaag is uitgeroepen tot dEUS dag. Deze week is immers hun nieuwe album voorgesteld, en de single the architect beloofd alvast veel goeds. Na enkele – imho – mindere platen, rocken ze terug als de beesten.
Vandaag dus ook geprobeerd om kaarten vast te krijgen voor hun cluboptredens komende maand. Den Depot was echter al op 8 minuten uitverkocht, dus na’t werk achter ticketjes gaan was zinloos. MOD was al uitverkocht, en de AB, u raadt het al, was vandaag ook uitverkocht op een kleine 20 minuten. Moeten die mensen die aan tickets geraakt zijn dan ni werken? Damn! Daarenboven is the architect nog niet verkrijgbaar via iTunes. Ik heb mezelf dan maar getroost door enkele van hun nummers van onder’t stof te halen. Via, Suds & Soda, .. allemaal stuk voor stuk klassiekers. Maar het nummer dat me het meest aanspreekt, is toch wel het magistrale (thank you for the) roses.

En zo is meteen de 1e blog-entry een feit. Goodnight!