Duffy – Stepping Stone

Mijn favoriete nummer uit de cd ‘Rockferry’ van Duffy. Zo jong, zo’n stem, zo’n schrijftalent. Soms zijn er gewoon geen woorden om te beschrijven hoe ongelooflijk goed je iets vindt. Sit back and enjoy..

Killing Joke – Love like blood

Donkere, zware muziek uit de eightees, en een zomogelijk nog donkerdere videoclip. Ik was toendertijd sérieus onder den indruk. En bij deze is Love like blood nog steeds 1 van mijn alltime favorites!

Frankie Goes To Hollywood – Relax (Don’t do it)

Ongelooflijke janetten, die mannen van FGTH, ook al leken dat als klein manneke ‘cool gasten’, het begon al snel te dagen. Een plaat met een bewogen geschiedenis ook, wegens live on air gewoon van de draaitafel gehaald door een BBC-deejay, en later geboycot door de ganse BBC. Het ganse verhaal op, vaneigens, wikipedia.

Leila K – Open sesame

Een floorfiller van formaat, en nog steeds een plaat die de avond kan doen ontploffen. Voor zij die graag meezingen, een fragment van de (voor mij indertijd onverstaanbare) lyrics:

Jump around if your mind can’t work
Zongazon, zongazongaze (4x)
Bom, say this a say that say
Widdely dang ding (3x), come
Me say abrakadabra
Me say open sesame
Born catch, them call me, Leila K,
I mean I take it easy

Helaas was Leila niet zo’n gemakkelijke madam, en waren haar snelverdiende centen er evensnel weer door. Volgens wikipedia zou ze zelfs een tijdje dakloos in Stockholm geleefd, en een tijdje in de gevangenis gelogeerd, hebben.

Prodigy – Out of space

Deze videoclip heeft alles veranderd! Dit nummer, duidelijk geinspireerd op Max Romeo’s Chase the devil, was 1 van de eerste nummers waarmee the Prodigy hun kop in de hitparade lieten zien. Samen met Leila K – Open Sesame, was deze plaat voor mij 1 openbaring. Hun album ‘Experience‘ is hier ten huize nog steeds een klassieker.

En een fragmentje van Max Romeo’s Chase the devil

max romeo

Underworld – Rez

Underworld is the principal name under which British electronic music duo Karl Hyde and Rick Smith have recorded since the late 1980s. The band is perhaps best known for “Born Slippy .NUXX“, a track made popular in the hit 1996 Danny Boyle film Trainspotting.

“Rez” is a non-album track by Underworld, originally released in 1993 in the UK. It became one of their biggest club/live anthems despite the fact it could not be found on an album. However, it did appear on many compilations, b-sides, and even appeared on a bonus disc for Second Toughest in the Infants1996). The first promo release of the single was pressed onto pink vinyl, and is highly collectible as it has another non-album track. (read more on wikipedia).

Sarah McLachlan – Angel

Wie ooit de film City of angels gezien heeft, herinnerd zich misschien nog vaag de titelsong Angel van de hand van de Canadese Sarah McLachlan. Sarah, die bij ons misschien  meer bekendheid geniet met haar optreden in de single van Delerium – Silence(dewelke in de Tiesto remix een dikke hit geworden is), heeft een ongelooflijk aantal hits geschreven. Hoog tijd om deze even in de spotlights te plaatsen. Indien je deze zangeres beter wil leren kennen, raad ik je het album Afterglow live aan.

Luister hieronder naar de geslaagde combinatie tussen dance-muziek en de betere singer-songwriter.

International Deejay Gigolos

IDG, het label van Dj Hell(Suicide Commando, X-Mix, ..) heeft ons een reeks pareltjes opgebracht. Foremost Poets – Moonraker, Christopher Just – Just a Disco Dancer (nog geremixed door Dave Clarke), Zombie Nation met hun gelijknamige track, tot zelfs het New Yorkse duo Fisherspooner. Bekijk hieronder Fisherspooner met Emerge.

Nostalgie? Beluister fragmenten op de IDG webshop: http://www.gigolorecords.com, of bezoek de MySpace van Fisherspooner.

The Disposable Heroes of Hiphoprisy – Television (the drug of a nation)

Aanstekelijke song mét een boodschap.  Thank you, Michael Franti!

Iets meer achtergrondinformatie over de groep, as found on youtube.com:

The Disposable Heroes of Hiphoprisy was a rap/hip-hop band active during the early 1990s. The band was formed in 1990 by Michael F The Disposable Heroes of Hiphoprisy was a rap/hip-hop band active during the early 1990s. The band was formed in 1990 by Michael Franti and Rono Tse, and introduced the phenomenal work of guitarist Charlie Hunter. The band’s name was derived in part from the phrase “The Disposable Heroes of Hypocrisy”, used in some Socialist literature.
“Television,” which received wide airplay on college and alternative radio stations, had previously been recorded by Michael Franti’s first band, The Beatnigs.

In common with other bands of the time on both sides of the Atlantic Ocean, the Disposable Heroes of Hiphoprisy used sampling and scratching as a primary tool of music recording, and mixed Rock, Hip-Hop, Rap, and Jazz in combinations that were ground breaking for the time.

Among their contemporaries, the band had strong artistic, political, and personal ties to both Meat Beat Manifesto and Consolidated. The recording of Hypocrisy is the Greatest Luxury was co-produced by Consolidated’s Mark Pistel, and prolific Meat Beat Manifesto frontman Jack Dangers assisted with mixing.

In 1993 the duo worked with William S. Burroughs, recording music for a collaborative album entitled Spare Ass Annie and Other Tales. This album diverged greatly from the style of the band’s previous work, as they were largely providing musical background and accompaniment to Burroughs’ spoken readings from several of his books. The Disposable Heroes split up shortly after. Michael Franti formed Spearhead, who (to date) have released 7 albums and are still a going concern, while Tse worked with the Mystick Journeymen.

Talk Talk – Life’s what you make it

De eightees. Door de ene een verguisde periode, door de andere net opgehemeld voor zijn foute platen. Nu, de eigthees waren véél meer dan enkel maar foute platen a la Rick Astley, Milli Vanilli, Bronski Beat, .. Het heeft ons ook de pareltjes van Blancmange, Killing Joke en vele andere vergeten goden opgebracht.

Eén plaat waar ik als klein ventje echt van door m’n sokken geblazen werd, was life’s what you make it van Talk Talk. Het was de tijd van Avro’s top pop, videoclips waren er nog maar amper, of zelfs nog niet? In ieder geval, toen Talk Talk hun plaat kwam voorstellen in de studio, en ik de gitaarsolo in het midden van het nummer hoorde, kwam het haar recht op m’n armen te staan. Het was het begin van mijn adoratie voor Talk Talk. De stedelijke bibliotheek is nog steeds kwaad op mij, omdat ik hun ganse Talk Talk collectie grijsgedraaid heb..

Voor de jongeren onder ons die Talk Talk niet kennen,hun muziek ken je misschien dankzij de cover It’s my life door No Doubt van medio jaren ‘00.

Je kan de gitaarsolo(en het nummer) hieronder beluisteren.